Wykwity opryszczki są małymi pęcherzykami, które zwykle pojawiają się na wargach lub w okolicy warg i ust. W większości przypadków pęcherzyki pękają, przekształcając się w strup, który ostatecznie odpada. Wykwity opryszczki są najbardziej zaraźliwe po pęknięciu. Prawda jest jednak taka, że są one zaraźliwe od pierwszego objawu odczuwanego w okolicy ust, takiego jak mrowienie czy swędzenie, aż do całkowitego wygojenia się rany.

Pęcherze na stopach to najgorszy koszmar. Mogą wyskoczyć w każdej chwili i zmienić każdy kolejny krok w torturę. Mimo że zazwyczaj są małe, mają również niezwykłą zdolność do poważnego zakłócania pracy, aktywności fizycznej, wakacji czy szczególnych wydarzeń. Czytaj dalej, aby poznać najskuteczniejsze sposoby zapobiegania pęcherzom.

Najpowszechniejszym rodzajem pęcherzy u większości ludzi są pęcherze powodowane przez tarcie. To te irytujące kieszonki wypełnione płynem, powstające na stopach w górnych warstwach skóry, gdy na stopy oddziałuje nadmierny nacisk i tarcie ze strony butów. Gdy górna warstwa skóry oddziela się od niżej położonych tkanek, płyn przypominający osocze wycieka z komórek i zaczyna wypełniać przestrzeń, amortyzując tkankę i chroniąc ją przed dalszym uszkodzeniem.

Wykwity opryszczki (popularnie: opryszczka lub „zimno”) są grupami pęcherzyków wypełnionych płynem. Pęcherzyki często występują w skupiskach na wardze i wokół ust. Wyróżniamy kilka faz rozwoju opryszczki. Przed wystąpieniem wykwitu często wyczuwalne jest mrowienie lub kłujący ból. Później pojawiają się pęcherze, które zwykle pękają, sączą się, a następnie pokrywają się strupami i znikają w ciągu kilku dni do dwóch tygodni. W przypadku braku leczenia wykwit opryszczki utrzymuje się na skórze zwykle przez 7 do 10 dni, ale może też pozostawać na skórze do dwóch tygodni. Mimo że na opryszczkę nie ma lekarstwa, ból i nasilenie objawów związanych z wykwitem można kontrolować, a proces gojenia — przyspieszyć.

Jeżeli cierpisz na opryszczkę, nie jesteś sam. Około dwie trzecie osób poniżej 50. roku życia jest zakażonych wirusem opryszczki typu 1 (HSV‑1), a więc wirusem odpowiedzialnym za powstawanie wykwitów opryszczki[1]. W Europie odpowiada to nieco ponad 200 milionów kobiet (69%) i 187 milionom mężczyzn (61%). Zakażenie wirusem opryszczki przebiega w większości przypadków bezobjawowo, lecz może powodować też lekkie objawy lub bolesne pęcherze. Wykwity opryszczki mogą być nie tylko irytujące, ale również wywoływać poczucie zakłopotania, co ma negatywne skutki społeczne i emocjonalne. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do izolacji społecznej. Ale pamiętaj — nie jesteś sam.

Skąd się bierze opryszczka? Opryszczka, czyli „zimno”, jest wynikiem reakcji zapalnej po zakażeniu wirusem herpes simplex 1 lub jego reaktywacji. Wykwitów opryszczki nie można całkowicie uniknąć, jednak podjęcie leczenia przed powstaniem większego wykwitu jest dobrym sposobem na zmniejszenie odczuwanej frustracji, dyskomfortu i poczucia odizolowania.

Pęcherze na skórze często goją się samoistnie, bez żadnego leczenia. Pod powierzchnią problematycznego obszaru wytworzy się nowa skóra, a płyn zostanie po prostu wchłonięty. Wypełniony płynem pęcherz utrzymuje niżej położoną skórę w czystości, co zapobiega zakażeniu i sprzyja gojeniu. Zastosowanie zimnego lub lodowatego kompresu może tymczasowo pomóc zmniejszyć obrzęk i dyskomfort. Jednak pęcherze często mogą być bardzo bolesne, dlatego leczenie przy pomocy specjalistycznego plastra na pęcherze, takiego jak COMPEED®, może pomóc, ponieważ amortyzacja łagodzi nacisk, a tym samym zmniejsza ból.